Czy naprawdę tylko 7% naszej komunikacji stanowią słowa, a aż 93% to mowa ciała i ton głosu? To jedna z najczęściej powtarzanych teorii na pseudo-szkoleniach, pseudo-wykładach i w pseudo-książkach o komunikacji. Problem w tym, że jest ona błędnie interpretowana od kilkudziesięciu lat.
Źródłem tego przekonania są badania psychologa Albert Mehrabiana z lat 60. XX wieku. W swoich eksperymentach analizował on sytuacje, w których komunikaty były niespójne – na przykład pozytywne słowa były wypowiadane negatywnym tonem głosu lub towarzyszyła im niezgodna z treścią mimika.
Badani oceniali wtedy, jakie nastawienie ma jedna osoba wobec drugiej. Wyniki pokazały, że przy takich sprzecznych komunikatach odbiorcy bardziej ufają sygnałom niewerbalnym niż samym słowom. To właśnie stąd wzięła się słynna proporcja: 7% słowa, 38% ton głosu i 55% mowa ciała.
Warto jednak pamiętać, że reguła 7–38–55 nie opisuje całej komunikacji międzyludzkiej. Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy treść i forma przekazu są ze sobą sprzeczne.
Świadomość tego pozwala lepiej rozumieć ludzi i skuteczniej się komunikować. Dzięki temu nie powielamy mitu o komunikacji niewerbalnej, lecz potrafimy trafnie ocenić, kiedy mowa ciała i głos mają największe znaczenie, a kiedy najważniejsza jest sama treść wypowiedzi.
Gdy usłyszysz, że 93% komunikacji to mowa ciała, zwróć uwagę, że jest to uproszczenie wynikające z błędnej interpretacji badań Mehrabiana. Pamiętaj:
– Nie istnieje jeden uniwersalny procent określający znaczenie komunikacji niewerbalnej.
– Znaczenie słów, głosu i mowy ciała zależy od sytuacji, celu rozmowy i odbiorcy.
– Komunikacja niewerbalna rzadko stanowi 93% przekazu, ale zawsze wpływa na to, jak jesteśmy odbierani.
Najlepszy wniosek? Nie pytajmy, jaki procent komunikacji jest niewerbalny. Zamiast tego zadawajmy sobie pytanie: jakie sygnały wysyłamy i czy są one spójne z tym, co mówimy? To właśnie spójność buduje wiarygodność i zaufanie.